Speaking of "tempo dulu", it appears that some of the younger generation of Indo's has feelings of emotional attachments to Indonesia which evoke unexplainable feelings of heimwee.
The kind of feelings I had for Holland when I lived in the former Royal Dutch Indies, although at that time I had never been to Holland.
I have put these feelings into rhyme and this poem was published in the Eijsbroek Web Courant, which shortly thereafter went belly up. (Although that poem wasn't my best work I'd like to believe that the demise of the Eijsbroek courant was purely coincidental.) At the risk of seeming repetitious to some, I would like to reprint that poem here, because..... that is "this poet's quest".
Cool?
Heimwee?by Wm E Keasberry
Toen ik nog een kleuter was, gekleed in een hansopje, zong ik volluit met de hele klas - "toen onze mop nog een mopje was..." En: "Waar de blanke top der duinen, schittert in de zonnegloed.." Het was daar op Tanjung Pinang waar ik zong van 't "Duitschen Bloedt"
Dat verre land, mijn vaderland, ach, ik ben hier heel tevree, En daar ben ik nog nooit geweest; dan waar vandaan die heimwee? Een kind wordt vol van sprookjes, en het zingen doet hem goed. Dus, met "de paden op, de lanen in..." vertrokken wij toen met volle moed.
Naar het kikker land van wind en regen. Heel vaak drijfnat op de fiets. Het stille strand was niet zo still en je mocht er bijna niets. Toen weer gepakt en opgetogen: "Home of the brave, land of the free." Een lied heeft mij toen weer bewogen: "O say, can you see... "
Nu zit ik hier en ben weldadig moe, maar in mijn ziel daar heerst een drang; Waar moet ik nu naar toe? Van waar komt het gezang? Ik ben mij aan 't verblijden met het gezang van kinderen. En laat mij door de Vader huiswaarts leiden; Niets kan mij meer hinderen.
From Quest To Questionby Wm E Keasberry
This poet's quest is to convey in his propounded diction Subjects that move his point of view, emotions or conviction. From concept to concrete conclusion, simple, serious or abstruse Maybe raising an illusion to share a tear or to amuse.
His work may satisfy him, alas to some degree, What he craves most and is withheld him is his readers' reverie. What do they think, what do they feel. Is it understood at all? Will they shed a tear or two, or crumple it to a tiny ball.....
